De President en de Directeur – Deel 2

On 16 september 2012, in Leven, by Michiel

En toen was het zover. We gingen verhuizen naar Almere. We waren er helemaal klaar voor. Alles was ingepakt en stond helemaal klaar, gelukkig was het flatje niet zo groot dus zoveel troep hadden we niet. We hadden alles geregeld voor de hulptroepen, en ook de mensen die ons huis zouden stucen en aanpassen waren gepland. Omdat katten altijd even moeten wennen aan een nieuw huis en niet zomaar naar buiten kunnen hebben we speciaal voor de donders twee katten tuigjes gekocht om ze zo aan een touw in de tuin te kunnen laten wennen.

Ook hadden we besloten om ze de eerste 2 weken tijdens de verbouwing/verhuizing boven op zolder te houden zodat ze niet voor de voeten zouden lopen. En op de dag dat we gingen verhuizen hebben we ze meteen meegenomen. We hebben ze zoals gezegd op zolder geïnstalleerd. De grote doos stond er, de katten manden waren aanwezig, indien het nodig was om ze even op te sluiten. Een groot stuk karton zorgde ervoor dat ze niet de trap af konden gaan, en we hadden genoeg speeltjes meegenomen om ze bezig te houden.

En wonderbaarlijk ging dat wonderwel eigenlijk. Ze bleven boven, sliepen in de grote doos of in hun katten mand. Ohja dat is misschien wel een tip voor mensen die een kat willen maar de verhalen horen dat je ze met geen mogelijkheid een katten mand in krijgt. Laat ze de eerste weken dat ze bij je zijn, in die mand slapen. Dan is hun associatie met die katten maand niet alleen maar negatief. Nu ook na 10 jaar, als ik de katten mand voor een van de heren neerzet gaan ze er gewoon in liggen. Maar dat even terzijde. De eerste week werd er vooral veel geklust in huis. De stucadoor was lekker bezig door het gehele huis, en daardoor sliepen wij min of meer gedwongen boven op zolder bij de katten. We sliepen op een luchtmatras en dat ging prima.

Maar ik kan je er wel bijzeggen dat je er dan achter komt dat katten (en vooral als ze jong zijn) nachtdieren zijn. Want wat gebeurde er. Zodra wij naar bed gingen, werden zij wakker en gingen ze rotzooien. Spelen met de speledingetjes, lekker midden in de nacht met je tenen gaan spelen, verstoppertje doen onder het dekbed en last but not least stijle wand race doen door de zolder. En dat dat wel eens mis kan gaan heb ik aan den lijve ondervonden. Ergens in die week waren ze weer achter elkaar aan het aanrennen. En waar ze dan geen rekening mee houden is dat jij daar gewoon probeert te slapen. Dus ze rennen gewoon over je heen, of je het nou leuk vind of niet. En een keer ging dat goed mis. Dreumus rende voorop en gaf aan hoe er geracet ging worden en welk parcours ze zouden nemen. Dat was recht over onze hoofden heen, met een rechts afdraaiende bocht. Kruimel die een beetje klunzig is af en toe volgde zijn broer getrouw, maar verloor onderweg zijn grip die hij wilde herstellen door zijn nagels uit te slaan. Omdat Kruimel nog jong was, gaat het in en uitrekken van zijn nageltjes nog niet zo goed. Hij bleef ergens inhangen, tuimelde over de kop en met zijn nagel nog steeds vast bleef hij liggen. Waarin in hij vast bleef zitten was dus mijn lip. Bloeden als een rund kan ik je vertellen. En hij bleef maar trekken om het los te krijgen. Ik heb hem snel kunnen bevrijden, waarna ze “lekker” verder konden sjezen. En ook al waren ze nog niet zo groot, het deed enorm zeer. Mijn vriendin kwam niet meer bij van het lachen toen ze merkte wat er gebeurt was. Daar zit je dan, met een dik wordende bloedende lip, omdat je katten besluiten het race circuit precies over jou hoofd heen te leggen. Na wat ontsmettingsmiddel ging ik weer slapen. Maar de dagen daaropvolgend heb ik nooit echt lekker meer gelegen als ze weer gingen rennen.

Na 2 weken was het dan zover. Het huis was zo goed als af, en ze konden dan eindelijk naar buiten, en kwamen ze regelmatig in aanraking met de buurvrouw, die door mij zo liefkozend takkenwijf werd genoemd. Waarom dat zo is vertel ik in de volgende delen.

Tagged with:  

Beste lezer,

Mountain Lion is al een tijdje uit en steeds meer features worden duidelijk. Eentje die ik recent pas ondervonden heb is het volgende. Het is namelijk mogelijk om buiten Airfoil of dergelijke applicaties om al je geluid van je Mac te streamen naar een Airplay device. Dit doe je als volgt.

In de balk bovenin zie je een luidspreker icoon staan. Normaliter als je hierop klikt komt er een verticale balk tevoorschijn waarmee je het volume van je Mac kan regelen. Echter als je de Option knop ingedrukt houdt en dan op het icoon klikt komt het volgende tevoorschijn.

Airplay selectie via de Imac

 

 

 

 

 

 

Hier kun je selecteren welk Airplay device je wilt gebruiken en vanaf nu wordt al het geluid vanaf je Mac naar dit Airplay device gestuurd. Let wel op er zit, net zoals bij Airfoil ed., wel een flinke vertraging in het geluid. Dus een youtube filmpje bekijken met het geluid via Airplay is onmogelijk.

Michiel

 

 

De President en de Directeur – Deel 1

On 9 juli 2012, in Leven, by Michiel

Het is ongeveer 10 jaar geleden.

Ik en mijn toenmalige vriendin stonden op het punt te verhuizen naar Almere en we zouden op 15 juli 2002 de sleutel krijgen van ons nieuwe huis aan de Julistraat nummer 51. We waren de afgelopen paar weken druk bezig geweest met het inpakken van alle spullen, het plannen van de verhuizing en ook het regelen van onze inloop kat. Die moet ik natuurlijk even uitleggen. We woonden op dat moment bijna een jaar in ons appartement in Landsmeer boven het winkelcentrum. Al bijna vanaf het begin kwam er regelmatig een kat langs waaien, die het behoorlijk naar zijn zin had bij ons. Het was een mooie rode kater, die na een paar maanden had besloten om fulltime bij ons te komen wonen. We vonden dat niet echt heel erg, maar we waren zo benieuwd wie de baas was van het beest. We hebben hem (niet geheel origineel) maar Tijger genoemd, want hij had van die mooie strepen. Tijger luisterde al naar die naam en genoot van de aandacht die hij van ons kreeg.

Omdat we beide nogal dol waren op het beest, is mijn vriendin gaan uitzoeken van wie het beestje was. Ze kwam er vlak voor de verhuizing achter, dat de eigenaar een dame was die even verderop woonde. Ze stond ook bekend als een losbol. Was weinig thuis en als ze thuis was, dan was het altijd een feest bij haar in huis. We snapten op dat moment waarom Tijger altijd bij ons zat. Hij wilde rust, hij wilde aandacht en vooral hij wilde op bed in je knieholte liggen.

Omdat we nogal dol waren op het beest, is mijn vriendin toen naar de dame in kwestie gelopen en heeft gevraagd of wij Tijger, die in het echt Gijs heette, mee mochten nemen want we zorgden toch all fulltime voor het beestje. Het antwoord was, “daar komt niets van in. Het is mijn beest, dus dat kan je op je buik schrijven”. Mijn vriendin en ik, waren er kapot van. We hebben er zelfs over nagedacht om het beest gewoon te ontvoeren, want bij dat mens zou het niets worden met hem. Maar omdat dat wel heel erg op zou vallen, en ik toen nog een stuk netter was, hebben we ons erbij neer gelegd dat het niets zou worden. Verdrietig gingen we verder met inpakken, en knuffelden zoveel als mogelijk met de tijger.

Zaterdag 8 Juli. Een week voor de verhuizing kon ik het niet laten. Ik wist op dat moment dat het niet handig was. Maar ik wilde even in de dierenwinkel beneden ons, waar ik jaren zelf gewerkt had, eens kijken of ze niet een leuk beestje hadden zitten. Hoefde niet perse te kopen, maar toch even kijken. Dom natuurlijk, want ja als katten liefhebber ben je al snel verkocht, zeker als je verdriet moet verwerken. Ik liep de winkel binnen, groette mijn oud collega en liep richting de katten kooitjes. En daar zaten ze. Een stuk of acht lieve, zoette, flufferige, snoezelige, donzige en vooral hulpeloze katjes. Ik wilde ze ter plekke allemaal meenemen, wat een schatjes. Maar mijn oog viel meteen op twee wat grotere rode katertjes in het bovenste hokje. Ik stond voor het hok, en eentje kwam gelijk naar me toelopen, miauwend en wel. Ik stak mijn vinger tussen het tralies door en werd meteen geattaqueerd door het beest. Prompt ging ie, eigenlijk net even te hard, al spinnend in mijn vinger happen gevolgd door wat likken. Ik dacht meteen, jou moet ik hebben rood huftertje want ik heb niets aan een verlegen kat. Er zat ook nog een andere rode kater bij, die iets groter was maar die bleef achter in het hokje zitten. Kijkend naar wat ik met die kleine aan het doen was.

“Het zijn broertjes”, hoorde ik iemand achter mij zeggen. Het was mijn oud-collega die even kwam kijken hoe het met me was. We babbelden wat over de aankomende verhuizing en over het vertrek naar Almere en over de tijger. “Jammer” zegt ze, “die zit hier ook vaak te bedelen om wat lekkers maar vooral om aandacht”. Ik keek met een gedwee hoofd naar die twee kleine katertjes die nu samen aan het rotzooien waren. “Wat zijn ze groot”, zeg ik. “Dat valt wel mee”, antwoord mijn oud collega. “ze zijn namelijk wat ouder dan de rest, en eigenlijk wat klein voor hun leeftijd”. Ik steek mijn vinger weer door het tralies, en meteen komt de kleinste naar voren om als een echte koene ridder, die verschrikkelijk worm een lesje te leren.

Na nog even gespeeld te hebben. Loop ik naar huis. En alhoewel dat maar 50 meter verderop was, ben ik nog nooit zo snel boven geweest. Ik vertel mijn vriendin dat er een heel leuk katertje zit beneden en dat ze absoluut even moet komen kijken. “We gaan er geen een kopen hoor!”, zegt ze. “Dat kunnen we er nu niet bij hebben met die verhuizing”. “Ja ja ja, kom nu maar kijken” roep ik tegen haar en samen gaan we naar de dierenwinkel.

De kleine rakkers lagen nu te slapen. Moe van het gespeel en zachtjes doe ik het deurtje open van het kooitje. Ik als ex medewerker mag dat natuurlijk. Ik pak de kleinste op, die meteen weer in de aanval gaat met mijn hand. Ik kijk mijn vriendin aan, en we proesten het uit. Ik pak hem uit de kooi, en onmiddellijk gaat hij in mijn neus lopen bijten met zo’n gezicht van “Ik lag net zo lekker te slapen, laat me met rust”. We komen niet meer bij en ook mijn oud collega komt erbij staan.

We hebben het over het monstertje, en we worden er allebei helemaal verliefd op, in een veel te korte tijd natuurlijk. “Ik wil hem” roep ik na een paar minuten. Mijn vriendin kijkt me aan en zegt, “maar dat kan toch niet? we moeten nog verhuizen en inpakken en van alles doen!”. Ik draai de kleine kater richting naar haar toe en zeg, “Heb je dit koppie wel eens goed bekeken?”. Ze aait hem over zijn bolletje. Ik zie haar twijfelen en ik zeg “Zo’n kleintje loopt echt niet in de weg hoor, daar zullen we geen last van hebben”. Op dat moment wordt de grote broer wakker en al gapend en strekkend komt hij zich ook even laten zien. “Dat is ook een mooie” zegt mijn vriendin. Ze pakt hem op en meteen als ze hem heeft, kruipt het beestje in haar nek en begint heel hard te knorren en slaapt gewoon verder. “Wat zijn ze lief zo” zeg ik tegen mijn vriendin. “Ja maar we hebben er geen tijd voor en geen geld, en we moeten verhuizen” begon mijn vriendin.

“Misschien heb je wel gelijk” zeg ik en zet rustig de kleinste terug. “Laten we er nog even over hebben”. Het kooitje ging weer dicht en langzaam lopen we terug al pratend over wat te doen. Ik wilde die kleine hebben, want rode katers zijn nou eenmaal het leukst en deze is bijdehand genoeg. Mijn vriendin wist het allemaal nog niet en we hebben even overlegd. Met recht even want ongeveer 15 minuten later stonden we weer in de winkel met een portemonnee in de hand om een kat te halen. Mijn ex wilde graag de grootste hebben, en ik die kleine. We pakten ze uit het hok, en we voelden gewoon beide dat ze allebei heel erg leuk en lief waren.

“Welke moeten we nou kiezen” zegt mijn vriendin. Ik kijk haar bedenkelijk aan en antwoord, “waarom zouden we moeten kiezen, het zijn broertjes”. Mijn vriendin glundert. “Dan is deze voor mij, die noem ik Kruimeltje. Omdat ze wat klein zijn voor hun leeftijd”. Ik kijk mijn hummeltje aan. “Dan noem ik deze dreumusje, want hij heeft zulke grote flaporen, dat is te schattig voor woorden”. Na nog allemaal katten attributen gekocht te hebben, gingen we naar huis. Omdat ze nog een week in huis moesten blijven en het beter was dat ze overdag als wij druk bezig waren met inpakken niet rond konden lopen stopten we zin in een grote doos van mijn surround set. We hadden een paar flappen vast geplak, en over een gedeelte gaas gespannen zodat ze wel naar de wereld konden kijken.

Maar na een paar dagen was dreumusje al ontsnapt en liep fier rond door de huiskamer. We hebben toen zo gelachen. En hoe we ook het gaas vast maakten, hij wist er altijd naar enige tijd wel uit te breken. Kruimeltje die volgde altijd wat later, die vermaakte zich eigenlijk wel in die doos. Het was na een paar dagen ook al vrij snel duidelijk wie de baas was. Ondanks dat Kruimel toch echt een stukje groter was en nu nog steeds is, is dreumusje de baas van de twee. In de loop der jaren hebben kruimeltje en dreumusje daarom respectievelijk de bijnamen de Directeur en de President gekregen.

Maar al in die eerste week op de flat, wist ik het. Dit zijn twee ongelofelijke rode donders en daar gaan we veel plezier aan beleven. Het feit dat ze met nog geen 10 weken oud al zo actief waren, en zo vrij wilden zijn zei al genoeg.

En er gebeurde daarna nog veel meer. Maar daarover vertel ik een volgende keer.

*Ik zal zo snel als mogelijk ook wat foto’s posten*

Tagged with:  

Beste Bondscoach

On 6 juni 2012, in Leven, by Michiel

Beste meneer van Marwijk, of mag ik Bert zeggen.

Over een paar dagen gaat het los. “We” gaan dan beginnen aan het EK. En ik weet dat u nog maar net weg bent, maar ik wil u nog eventjes schetsen hoe het er hier aan toe gaat.

Want het is ongelooflijk wat uw team hier in Nederland losmaakt. Overal waar je kijkt ademt het oranje. Waar je vroeger met een Oranje Shirt of een Sjaal gewoon nog wegkwam, ben je tegenwoordig maar een stumpert. Zonder de laatste rages, tel je gewoon niet meer mee. Ik weet niet of u voordat u naar Krakau vertrok nog even bent wezen shoppen, maar alle supermarkten doen vrolijk mee aan de Oranje koorts. Voetbalplaatjes, Geluksvogels, Voorspel petten en sjaals, spelersbussen, mini voetbal stadions, Oranje Buddies en natuurlijk juichbandjes. Je kan het zo gek niet bedenken of het is “gratis” te verkrijgen. Maar ook andere merken doen vrolijk mee. Denk maar eens aan de  Oeehhhh kussens (wat ikzelf een leuke variant op een scheet kussen vind), Brullies, het bavaria jurkje, de heiniken rugnummers, de shell motorkap leeuw, ING oranje handdoek, de Pedigree Oranje bandana (let wel die is voor je hond) en de brullshirts.

En de lijst kan nog wel eventjes doorgaan. Het is fantastisch om te zien hoe de menigte ingaat op al deze acties. Kinderen staan voordat je hebt afgerekend al te jengelen of ze je voetbalplaatjes mogen hebben, en worden boos als je ze niet geeft. Nette mannen worden spontaan alcoholist zodat ze aan de hele buurt kunnen laten zien hoe prachtig het baviria jurkje bij hun  vrouw staat. Op vele plekken in de stad, zie je mannen met rare rugnummers, waarvan mij de logica helemaal ontgaat want wat heb je aan een rugnummer 187345, foto’s maken op de gekste plekken om maar kaartjes te winnen om naar uw elftal te mogen kijken. Het voedingscentrum moet menig advies geven over afvallen omdat oranjefans veel zijn aangekomen om de M&M brullie te verkrijgen.

Maar wat genieten we er met zijn allen van. Supermarkten draaien overuren, poolse chauffeurs balen nu omdat ze nu in Nederland extra vrachten moeten bezorgen en niet zelf naar het stadion kunnen gaan. Je ziet jankende kassa medewerkers omdat de felle oranje kleuren zeer doen op het netvlies, maar we vinden het fantastisch. Huizen zijn versierd, met wimpels, vlaggetjes, Nederlanse vlaggen, leuzen en natuurlijk de tekst “Wij worden kampioen”. Het is fantastisch om te zien, dat mensen in deze crisis tijd toch opeens geld vinden om aan alle acties mee te doen, want anders hoor je er niet bij. Het is maar goed dat het EK na mei wordt gevierd, want dan heeft iedereen vakantiegeld gestort gekregen en kunnen ze meedoen met de gekte. Want stel je voor dat je het niet kan, dan ben jij rijp voor het gesticht. Dan hoor je er niet bij, dan ben je een buitenbeentje. Heb je net de crisis overleefd, overkomt je dat. Het lijkt me verschrikkelijk.

En daarom beste Bert. Wil ik u erop wijzen dat u een enorme verantwoordelijkheid heeft. U beseft het misschien niet, maar de financiële toekomst rust op uw schouders. Want waar het kabinet al maanden over praat en probeert te stimuleren doet u en uw team in een paar weken. Ondanks dat de koopkracht daalt, stijgen de uitgaven de afgelopen weken enorm. En dat is voornamelijk aan uw conto to te schrijven. U hoeft niet bescheiden te zijn hoor, dat is niet nodig maar ik hoop dat u beseft dat als “onze” ploeg verder komt in het toernooi vele mensen nog meer gaan uitgeven. Ik denk dat als we de finale halen, de LED TV’s niet aan te slepen zijn. Niemand wil natuurlijk op een oud en klein scherm DE finale kijken.

U heeft  dus niet alleen een sportieve verantwoordelijkheid, maar u bent bij deze ook verantwoordelijk voor het gehele land. Ik wil u ook vragen om daarom goed na te denken over opstellingen. Over onze voorhoede, met linkspoten op rechts en rechtspoten op links. Ik wil u vragen of u toch niet van Persie en Huntelaar wilt opstellen. Denk u toch nog eens goed na voordat u Schaars in de basis opneemt. Het zijn maar een paar kleine overdenkingen, maar ik beroep u bij deze op uw plicht om het land weer gezond te maken.

Maar wat u ook doet. Nederland staat achter u. En vanuit het regenachtige Holland wens ik en 16 miljoen andere Nederlanders u en uw team heel veel succes. Maar als u straks in de dug-out gaat zitten, denk dan even aan ons, aan uw plicht en aan de uitzinnige menigte die u  met de juiste keuzes enorm zou kunnen helpen.

Tagged with: