28-12-2008
Soms heb je van die gelukkige momenten die je voorlopig wel even bij blijven. Soms komen die momenten totaal onverwacht en als ze er dan zijn wil je dat het eigenlijk nooit ophoudt. Ik heb vaak op dat soort de neiging compleet in elkaar te storten, en ik weet niet hoe dat komt.
Vannacht was er weer zo’n moment. Ik lag naast haar en voelde me compleet gelukkig. Het voelt zo vertrouwd, zo normaal en als ze dan tegen me aanligt voel ik een glimlach op mijn gezicht. Ik geniet van het moment en probeer het zo lang mogelijk vast te houden. Ik voel dat ze in slaap valt en op dat moment laat ik me gaan. Ik denk aan de momenten dat ik me alleen voel, aan de tijden dat ik schrei om wie ik ben en wat ik ben geworden. Ik huil tegen haar aan en gemixte gevoelens stromen door mijn hoofd.
Alsof ze het voelt draait ze zich om en slaat een arm om mij heen, en in haar slaap glimlacht ze naar me en op dat moment voel ik me echt gelukkig en compleet. Ik druk de gevoelens weg en gelukkig val ik met tranen in mijn ogen in slaap. Dat soort momenten wil ik koesteren, en het liefst mijn hele leven lang. Maar dat gaat niet lukken want in mijn drukke leven worden dit soort momenten weggestopt. Daarom heb ik de hele dag dat moment mezelf herinnert en genoten van de geur, het gevoel en de gedachte. Op zo’n moment voel ik me heerlijk en vergeet ik even al het geneuzel wat speelt in mijn leven.
Na dat moment bedank ik haar voordat ik wegga en ze snapt denk ik niet waarom. Geluk zit in de kleine dingen, maar iedereen is te druk met zichzelf om daar nog op te letten.
Maar dit gelukkige moment staat nu op papier. Waarom? Dan zal het me altijd bij blijven.
