Het is misschien een beetje rare titel, de man van de postkar maar iedereen die in een middel tot groot bedrijf werkt weet denk ik wel wat ik bedoel. Ik heb in mijn carrière (tja als je het zo mag noemen) in veel verschillende bedrijven gewerkt van verschillende grootte en ik heb gemerkt dat bijna elk middel groot tot grote organisatie de man van de postkar heeft. En bedoel ik op die man, die trouw de rondjes loopt in het pand. Die man die iedereen kent. Die man die met verve de post aan je geeft, je begroet en altijd in is voor een praatje. Die man die vaak 25 tot 30 jaar hetzelfde rondje loopt. Die man die alle reorganisaties overleefd, alle ontslag rondes weerstaat. Het gaat om die man die niets ambieert want hij heeft weinig ambitie. Hij weet dat hij geen ambitie heeft, en vindt dat prima. Het is die man die altijd bijna alles weet van wat er in het bedrijf zich afspeelt. Het is die man, die simpele man. De man die nergens anders aan de bak komt, op geen enkele andere vacant kan reageren. Die man is namelijk vaak geestelijk gehandicapt.
Nou dat vind ik misschien even een te groot woord maar ze zijn vaak wat simpel. Niet helemaal 100% om het zo maar even te zeggen, maar vaak zo aardig en zo meegaand. Bij DHV waar ik ruim 2 jaar gewerkt hebt hadden we Daniel. Daniel kende iedereen, wist iedereen te vinden. Hij groette je, was altijd vrolijk en gaf de werkvloer altijd net even een beetje meer cachet. Het klinkt misschien raar, maar veel medewerkers om mij heen keken altijd een beetje naar hem uit. Niet alleen omdat hij de nodige post ed. verzorgde maar gewoon omdat hij altijd vrolijk was. Hij was denk ik een jaar of 35, een blonde vlas op zijn hoofd, rond gezicht beetje stevig maar altijd vrolijk. Hij kende ook iedereen, wilde altijd een praatje maken. Helaas kwam je meestal nooit verder dan het weer, of hoe het met zijn moeder was maar de intentie. De intentie was er. Als je een beetje down was, of een moeilijk gesprek had gehad en je liep over de gang. Kwam je hem vaak tegen, want hij was altijd aan de wandel. En op een een of andere manier werd ik persoonlijk altijd een beetje vrolijk als ik hem dan zag. Niets leek meer echt er toe te doen.
Misschien ben ik week hoor dat zou natuurlijk gewoon kunnen, maar als ik dan het zo druk in mijn hoofd had en hem zag. Dacht ik altijd hetzelfde. Niet van het kan nog slechter, of ben blij dat ik dat niet heb. Maar meer, zo zie je dat er voor iedereen een plekje is op deze wereld. Je hoeft je niet zo druk te maken, je hoeft niet zoveel ambitie te hebben. Met iedereen komt het goed, en voor iedereen is er altijd wel iets te doen. Ik groette hem dan hartelijk en hij groette hartelijk terug met zijn bekende glimlach en even was alles sereen.
Ook hier bij de Aegon waar ik nu zit heb je de man van de kar. Ik ken hem niet maar zie hem wel af en toe rondlopen. Altijd lachend en een praatje makend. En ook een beetje simpel. Ik liep laatst langs en hij vertelde aan iemand (die het waarschijnlijk al vaker had gehoord aan de reactie te zien) dat hij hier al 35 jaar werkte. 35 jaar!!! Dat is lang, voor dezelfde functie. In deze jagende maatschappij ben je het bijna verplicht om na een aantal jaar toch weer van job te switchen. Maar 35 jaar op dezelfde plek. Wow, respect. En hij was nog steeds happy.
Misschien valt er nog wat van te leren. Misschien denk ik ooit, terug aan de man van de kar als ik weer mezelf te druk maak. En kan ik alles op hun manier relativeren. Maar ik vraag u, mocht u de volgende keer de man met de kar tegenkomen. Denk dan eens, wat is het mooi om zijn leven te hebben.
Prachtig, werkelijk waar!