Ik snap kinderliedjes niet. Ligt misschien aan mij hoor maar als je naar de tekst van kinderliedjes gaat bekijken, kan je maar een ding concluderen dat wij gewoon onze kinderen als idioten behandelen. En het ergste is dat er dus mensen zijn geweest in het verleden die deze liederen hebben bedacht, en wij geven dat en masse door aan onze kroost. Geloof u mij niet? Ik zal twee voorbeelden geven om enig inzicht te geven in de wondere wereld van belachelijke liedjes.
Laten we beginnen met het welbekende poesje mauw. Zo onschuldig, zo lief maar waar gaat het over. Okay er zijn verschillende versies van dit lied, maar ik ga mijn versie die ik in mijn omgeving hoor behandelen. We beginnen met de woorden, Poesje mauw kom eens gauw, ik heb lekkere melk voor jouw. Niets aan de hand tot nu toe. Het gaat over een persoon die een poesje genaamd mauw roept en wat melk voor haar neerzet. En voor mij rijstebrij oh wat heerlijk smullen wij. Rijstebrij??? Is dat lekker? Lijkt me niet en wie gaat er samen met zijn kat zitten eten, okay ik ben ook gek van katten maar dat gaat me toch echt te ver hoor.
Maar nu komt het het tweede coupletje. Hondje waf, waf waf waf, blijf jij van mijn melkje af. Okay dus nu ineens is de focus van de persoon die de poes riep, naar de poes zelf heel snel he, je merkt het bijna niet. En de poes zegt tegen blijkbaar de hond die het gezin heeft en Waf heet blijf jij van mijn melkje af. Dus we hebben een mega creatief gezin, die de Poes Mauw noemt, en de Hond Waf. Goh wat een originaliteit zeg, sjonge jonge. Maar wat nog erger is, ze hebben een hekel aan honden. Want diegene die de kat een lekker melkje geeft en zelf van een bordje rijstebrij zit te genieten (Want oh wat heerlijk smullen wij) geeft de hond echt helemaal niets. Zie je hem al zitten, met zijn bruine vachtje en zijn zielige ogen, bibberend omdat hij zo’n honger heeft. Ahhhh zo zielig voor Waf hij heeft zo’n honger en hij krijgt niets, terwijl die rotkat en dat rotmens lekker zitten te schransen vlak voor zijn neus. En als Waf dan een poging doet om iets van de melk van Mauw te pakken, zie je die rotkat zijn nagels uitslaan, heel parmantig voor de neus van Waf gaan staan. En hem dreigend aankijkend zeggen, blijf jij van mijn melkje af. Wat willen we onze kinderen leren eigenlijk met dit soort dingen, katten zijn cool en honden moet je laten creperen? Maar laten we even verder gaan, want we waren er nog niet. De volgende zin is namelijk de meest vreemde zin namelijk Deze koek is van mij, oh wat heerlijk smullen wij!. Kan iemand mij in godsnaam vertellen waar die Koek vandaan komt en wie dat zegt. Want zoals ik het lees, is het die rotkat die dus eerst zegt blijf van mijn melkje af, Deze koek is van mij. He!!!! Dus de kat heeft naast een schaaltje melk, ook nog een koek? En hoezo oh wat heerlijk smullen wij. Ik snap er werkelijk niets van. Ik ben het kwijt, en elk weldenkend mens moet toch toegeven dat dit liedje helemaal nergens op slaat. Het enige wat je positief kan leren uit dit liedje als kind zijnde is, dat een kat mauw zegt, en een hond waf. Nou nou nou, wat een geluk.
Nu kunt u misschien zeggen, ach een liedje dat is nog geen bewijs. En daarom een toegift van nog zo’n liedje die gewoon totaal onbegrijpelijk is. In de maneschijn, iedereen kent het en iedereen zou zo meezingen, maar wat zing je nou precies. Laten we het liedje eens bekijken.
We beginnen met, In de maneschijn, in de maneschijn. Klom ik via een trapje op het raamkozijn. Okay, wie klimt er via een trapje op het raamkozijn? Een inbreker, een muis, een kabouter? Of is het de baby zelf die op het raamkozijn klimt. En waar komt dat trapje dan vandaan, staat die er al? Of heeft diegene die mee genomen? Echt ik wordt nu al gek, zoveel vragen zo weinig antwoorden, en de volgende zin is blijkbaar gemaakt om mij gerust te stellen want wat zingt men. En je raadt het niet, nee je raadt het niet. Wat niet, wat moet ik dan raden, wie er via het trapje omhoog kom, of wie dat trapje er neergezet heeft? En als ik het niet kan raden waarom vertel je het mij dan gewoon niet. Gelukkig gaat het versje nog verder dus misschien komt er antwoord. De volgende zin dan: Zo doet een vogel, en zo doet een vis. Zo doet een duizenpoot die schoenenpoetsen is! Kan iemand mij verlossen uit mijn lijden. Eerst klimt er een onbekend persoon, als het al een persoon was via een laddertje op een raamkozijn. Vervolgens gaat “HET” tegen je roepen dat je het nooit kan raden. En vervolgens gaat “HET” dingen uitbeelden en nog stomme dingen ook. Een duizendpoot die schoenenpoetsen is, ach hou toch op. Dan is ie toch binnen een paar dagen dood omdat hij zo druk aan het poetsen is, dat hij vergeet te eten en te drinken. Hou toch op, wat moeten we met dit soort liedjes.
En dan blijft het ook nog niet hierbij, want het gaat verder. En dat is een, en dat is twee, en dat is dikke dikke dikke tante kee! Moet ik hier nog iets aan toevoegen. Je zou maar Kee heten, dan wil je toch op een gegeven moment niet meer leven. Net of alle Tante Kee’s van deze wereld dik zijn. En wat heeft dikke tante Kee te maken met een duizenpoot, een vogel en een vis te maken. Of was het dikke tante kee diegene die via het trappetje naar boven geklommen is. Lijkt me stug aangezien ze het over een trappetJE hebben en over een raamkozijn. Daar past ze toch nooit in kom op zeg. Weet je laat dan zo’n persoon gewoon lekker weg uit het liedje. Okay gewoon niet te lang bij stilstaan we gaan verder. En dat is recht, en dat is krom en zo draaien we het wieletje nog eens om! Welk wiel, en wat is recht en wat is krom. Het wiel? Tante Kee? Die duizenpoot? aaaaaahhhhhhh ik wordt gewoon gek hier. Kan iemand mij vertellen wat we willen zeggen met dit liedje. Wat willen we ons kroost leren met zoiets, want ik neem aan dat we dingen tot onze kinderen zingen waar ze ook nog iets aan hebben. Zoiets als het zingend leren tellen, of het zingende alfabet. Dat zijn nog eens meesterwerken van muziek. Daar heb je tenminste nog wat aan, maar dit soort liedjes kom op.
En we blijven het zingen, maakt niet uit tot welke laag binnen onze samenleving je behoort we blijven dit soort modder toesmijten naar onze kinderen. En het ergste is, als ik kiddo’s zou hebben, doe ik waarschijnlijk net zo hard mee. Want het is toch een soort van jeugdsentiment. Of is het dan toch groepsdruk, men verwacht het van je. En ik ga mijn best doen maar ook ik ben bang dat ik bezwijk.
Rom-Bom!
