Ik snap het niet. Heb er nu al een paar dagen flink over nagedacht (je moet toch wat met je tijd) maar ik snap het niet. Ik heb altijd geleerd dat het tegenovergestelde van goed, slecht is. Een woord in het midden bestaat niet, heb ik geleerd. En ook op het internet heb ik niet zoiets gevonden. Het is dus blijkbaar zwart tegen wit, jing tegen jang, goed tegen slecht.
Maar dat geld dus blijkbaar niet voor wat je altijd ziet in de vele, en in mijn ogen te veel, talentenjachten die je op tv tegenkomt. Het is vaak, het was niet goed, of niet slecht maar goed was het ook niet. Maar dan spreken ze zichzelf toch tegen? Want niet goed is toch gewoon slecht, en niet slecht is toch gewoon goed? Dus hoe kan het dan sommige deelnemers met niet slecht, doorgaan en andere met niet goed naar huis moeten. Daar wordt je toch gewoon knetter van of ben ik nou gek.
Ook de zin, je was helaas niet goed genoeg. Is dus gewoon slecht. En uberhaupt niet goed genoeg voor wat. Want er is blijkbaar een onzichtbare grens, waar heel veel kandidaten niet goed genoeg voor zijn oftewel te slecht. Ook zo’n uitspraak, bedenk ik me nu dat eigenlijk niet kan. Te slecht. Slecht is toch slecht, en te slecht is toch dan niet slechter dan slecht. Alhoewel ook dat vaak gebruikt wordt, slechter dan slecht aaahhhhhhhh, begin nu door te draaien.
Is het dan alleen maar om de pijn te verzachten? Is het dan alleen maar om die onzichtbare standaard hoog te houden? Zeker met zang programma’s snap ik het niet altijd. Want zelfs voor een leek als ik is het overduidelijk of iemand kan zingen of niet. Het is of vals, of op toon (of wat de term dan ook mag zijn). En daarna tja, volgens mij roepen ze af en toe maar wat. Met de adlips, en de tremmelo’s en de technische vaardigheden van een persoon. Iemand die toon kan houden, kan toch gewoon zingen? Waarom zijn ze dan blijkbaar te slecht om door te gaan.
En het antwoord daarop is heel simpel, het is de onzichtbare lat waaraan iedereen gemeten wordt. De lat waarvan niemand weet hoelang die is, maar waaraan wel verschillende maten worden gemeten. Niemand is dus of goed of slecht. Maar velen zijn of niet goed genoeg, of zeker niet slecht. Maar zou het niet gewoon duidelijker zijn als we gewoon goed of slecht hanteren? Ja je bent goed en we willen je hebben. Nee je bent slecht, en je mag naar huis. Maar als ik dat dan zo lees, is het misschien wat hard om te zeggen, maar het is wel waar. Want het is overduidelijk dat bij goede deelnemers er niet gekeken of ze kunnen zingen, maar of ze de onzichtbare, onbekende en door de jury ingegeven lat gehaald wordt. En volgens mij is die lat afhankelijk van de gemutstheid van de leden van jury.
Dus de deelnemers die net niet door zijn kop en onthou je kan gewoon zingen. Of zoals Barry Stevens jaren in een zangprogramma zei, ” Vooral doorgaan”.
