Dag Toine

Heel heel lang geleden, toen ik nog een jongetje van een jaar of 7 a 8 was. Was ik aan het voetballen naast mijn ouderlijk huis tegen de kerk aan. Ik was de bal tussen de doelpalen (twee pilaren aan de buitenkant van de kerk) aan het schieten, en verveelde me.

“Mag ik meedoen?” , hoorde ik achter me. Ik draai me om en daar staat een klein jongetje vragend naar me te kijken. “Natuurlijk”, zeg ik. “Wat voor spelletje doe je?” Vraagt het jongetje. “Ik probeer vanuit verschillende hoeken en plekken de bal tegen dit stukje muur aan te krijgen”, zeg ik. “Dat is heel moeilijk hoor!”. “Lijkt me leuk”, zegt het jongetje.

Ik trap de bal tegen de muur en zeg, “je mag hem niet tegenhouden, je moet hem uit laten rollen”. Als je hem mist krijg je een punt. En wie het eerst bij 10 is, heeft verloren”, roep ik. De bal rolt richting het houten klimrek op het schoolplein wat aan de kerk grenst en blijft op een lekker makkelijke plek liggen. Het jongetje geeft de bal een trap maar mist de bal volledig waardoor de bal vijf meter verderop weer stil ligt. Ik proest het uit van het lachen. “Je moet hem wel raken hoor”, zeg ik.  “En nu?”, vraagt het jongetje. “Nu mag ik vanaf die plek proberen te schieten, maar dit koste je al een punt”, zei ik lachend. En natuurlijk raakte ik hem goed vanaf die plek. Na een tijdje moest ik naar huis. “Ik moet gaan”, zei ik. “Zullen we morgen weer doeltje schieten?”. “Ja is goed”, zei het jongetje. “Wat is je naam eigenlijk?”. “Michiel Slik”, zei ik. “En jij?”. “Ik ben Toine, en ik woon hier nog niet zo lang”.

Dat was de eerste keer dat ik Toine ontmoette en de jaren die volgde groeide er een mooie vriendschap. We hebben veel gevoetbald, en later ging dat over in varen, in de Ruif lekker wat drinken en natuurlijk zagen we elkaar vaak op Interjel. Ik heb Toine leren kennen als een lieve gezellige maar erg gevoelige jongen. Omdat hij nogal eens negatief uit de hoek kon komen, kreeg hij van mij al snel de sarcastische bijnaam “El Positivo”. Hij genoot op zijn manier van het leven, maar was omtrent zijn pijn nogal stilletjes. Heel af en toe op een verjaardag of ouders zijn opgerot feesten die ik regelmatig gaf, en met veel bier op kwam er nog wel eens iets uit. Maar nooit genoeg om voor hem opluchting te zorgen.

Maar dat gaf niets, we hadden immers lol en iedereen was begaan met hem. Het was gewoon duidelijk te zien dat hij wel wilde maar op een een of andere manier gewoon niet kon. Nooit had je last van hem (behalve als hij zijn rogerpiep op de bak niet wilde uitzetten) en je kon erg met hem lachen. Helaas na ongeveer 13 of 14 jaar met elkaar opgegroeid te zijn gingen we onzer eigen weg. Niet omdat we dat wilden, maar dat gebeurde. Ik ging samenwonen in Almere en hij verhuisde vlak daarna naar de andere kant van het land. Zo heel af en toe sprak ik hem nog via MSN, of zag ik hem in het dorp. Hij veranderde nooit, nouja misschien qua gewicht, maar het meest karakteristieke had hij altijd op, zijn pet.

En dat zijn dan de gedachten die je hebt als je bijna achterin de zaal zit op je Crematie. Een week eerder las ik op FaceBook van je broer dat je ons verlaten had. Eerst geloofde ik het ook niet, want de laatste keer dat ik je sprak ging het prima. Maar na de druppel die de emmer deed overlopen vond je het genoeg geweest. Geen pijn, geen onzekerheden meer, maar kiezen voor de enige zekerheid die het leven biedt.

En de muziek die gedraaid werd, was precies wat ik gedacht had. Je favoriete muziek, strakke gitaren en krakende stemmen. En hoe langer ik erover nadacht hoe toepasselijker ik de muziek vond. We begonnen met One van Metallica. Dit lied gaat over een veteraan in de vietnam oorlog, die op een landmijn is gestapt en kunstmatig in leven wordt gehouden. Hij kan niet praten, zien of lopen. Hij is een gevangene in zijn eigen lichaam. Hij wil dood, maar kan er niets aan doen. En wie weet of Toine zich ook zo voelde de laatste tijd. Misschien voelde hij zich wel ongehoord en onbegrepen. En wellicht gelukkig voor Toine was hij wel bij machten om er een eind aan te maken.

Het tweede nummer was Guns ‘n Roses met het nummer Don’t Cry. Net of hij tegen ons wilde zeggen, jullie hoeven niet verdrietig te zijn, want het is goed zo. En dat symboliseert Toine ten voeten uit. Altijd zich (te) druk maken over andere mensen maar met zijn eigen eigenwijsheid. Alles ging op zijn manier, maar nooit gebeurde het zodat anderen zich gekwetst voelde.

Als laatste werd er een zeer onbekend nummer gedraaid. Tenminste voor de meeste mensen, maar het raakte mij zeer persoonlijk. Het is een nummer van de CD Ayreon, de eerste nederlandse rock musical gemaakt door Arjen Lucassen. Dit liedje genaamd Sail away to avelon, is een ode aan de mythe van koning arthur en zijn Noble men in shining armor. Het gaat over stoere ridders, die zeilen naar Avalon (het mytische eiland) om daar hun helden daden te beleven. Het lied kwam van een CD die ik ooit aan Toine gegeven heb. We hebben er vaak naar geluisterd. En ook dit symboliseert een deel van de wens van Toine denk ik. Een mythe, een schip en varen als ridders. Toine is nu op zijn eigen reis richting Avalon, en ik hoop dat hij het naar zijn zin heeft.

Het was een mooi afscheid. En vele tranen zijn gelaten, maar er is ook gelachen. Want ondanks dat El positivo deed wat ie deed, werd er ook veel gelachen.

Toine jongen. Het is niet anders, maar we zijn ons kapot geschrokken. Ik hoop dat je nu rust hebt gevonden. En zoals ik al eerder zei. Ik hoop dat je nu in de hemel net zo aan het voetballen bent, zoals wij dat vroeger deden.

Tot ziens jongen. Dag Toine