En toen was het zover. We gingen verhuizen naar Almere. We waren er helemaal klaar voor. Alles was ingepakt en stond helemaal klaar, gelukkig was het flatje niet zo groot dus zoveel troep hadden we niet. We hadden alles geregeld voor de hulptroepen, en ook de mensen die ons huis zouden stucen en aanpassen waren gepland. Omdat katten altijd even moeten wennen aan een nieuw huis en niet zomaar naar buiten kunnen hebben we speciaal voor de donders twee katten tuigjes gekocht om ze zo aan een touw in de tuin te kunnen laten wennen.
Ook hadden we besloten om ze de eerste 2 weken tijdens de verbouwing/verhuizing boven op zolder te houden zodat ze niet voor de voeten zouden lopen. En op de dag dat we gingen verhuizen hebben we ze meteen meegenomen. We hebben ze zoals gezegd op zolder geïnstalleerd. De grote doos stond er, de katten manden waren aanwezig, indien het nodig was om ze even op te sluiten. Een groot stuk karton zorgde ervoor dat ze niet de trap af konden gaan, en we hadden genoeg speeltjes meegenomen om ze bezig te houden.
En wonderbaarlijk ging dat wonderwel eigenlijk. Ze bleven boven, sliepen in de grote doos of in hun katten mand. Ohja dat is misschien wel een tip voor mensen die een kat willen maar de verhalen horen dat je ze met geen mogelijkheid een katten mand in krijgt. Laat ze de eerste weken dat ze bij je zijn, in die mand slapen. Dan is hun associatie met die katten maand niet alleen maar negatief. Nu ook na 10 jaar, als ik de katten mand voor een van de heren neerzet gaan ze er gewoon in liggen. Maar dat even terzijde. De eerste week werd er vooral veel geklust in huis. De stucadoor was lekker bezig door het gehele huis, en daardoor sliepen wij min of meer gedwongen boven op zolder bij de katten. We sliepen op een luchtmatras en dat ging prima.
Maar ik kan je er wel bijzeggen dat je er dan achter komt dat katten (en vooral als ze jong zijn) nachtdieren zijn. Want wat gebeurde er. Zodra wij naar bed gingen, werden zij wakker en gingen ze rotzooien. Spelen met de speledingetjes, lekker midden in de nacht met je tenen gaan spelen, verstoppertje doen onder het dekbed en last but not least stijle wand race doen door de zolder. En dat dat wel eens mis kan gaan heb ik aan den lijve ondervonden. Ergens in die week waren ze weer achter elkaar aan het aanrennen. En waar ze dan geen rekening mee houden is dat jij daar gewoon probeert te slapen. Dus ze rennen gewoon over je heen, of je het nou leuk vind of niet. En een keer ging dat goed mis. Dreumus rende voorop en gaf aan hoe er geracet ging worden en welk parcours ze zouden nemen. Dat was recht over onze hoofden heen, met een rechts afdraaiende bocht. Kruimel die een beetje klunzig is af en toe volgde zijn broer getrouw, maar verloor onderweg zijn grip die hij wilde herstellen door zijn nagels uit te slaan. Omdat Kruimel nog jong was, gaat het in en uitrekken van zijn nageltjes nog niet zo goed. Hij bleef ergens inhangen, tuimelde over de kop en met zijn nagel nog steeds vast bleef hij liggen. Waarin in hij vast bleef zitten was dus mijn lip. Bloeden als een rund kan ik je vertellen. En hij bleef maar trekken om het los te krijgen. Ik heb hem snel kunnen bevrijden, waarna ze “lekker” verder konden sjezen. En ook al waren ze nog niet zo groot, het deed enorm zeer. Mijn vriendin kwam niet meer bij van het lachen toen ze merkte wat er gebeurt was. Daar zit je dan, met een dik wordende bloedende lip, omdat je katten besluiten het race circuit precies over jou hoofd heen te leggen. Na wat ontsmettingsmiddel ging ik weer slapen. Maar de dagen daaropvolgend heb ik nooit echt lekker meer gelegen als ze weer gingen rennen.
Na 2 weken was het dan zover. Het huis was zo goed als af, en ze konden dan eindelijk naar buiten, en kwamen ze regelmatig in aanraking met de buurvrouw, die door mij zo liefkozend takkenwijf werd genoemd. Waarom dat zo is vertel ik in de volgende delen.
