Landsmeer 2010,
Het is echt ongeloofelijk. Voor mijn vriendin had ik een bellenblaas potje gekocht of hoe zo’n ding ook mag heten. Lekker bellen blazen in de zon. Zo groot mogelijk, of zoveel mogelijk of zo lang mogelijk verzin het maar. Bellenblazen is net zoals naar vuur kijken, het ontstpant op een een of andere manier en het verveelt nooit. Dus gisteren toen ik buiten stond te roken pakte ik de bellenblaas erbij en begon, hoe kan het ook anders, bellen te blazen. Kruimel was in de tuin en zag de bellen en begon erachter aan te jagen. Natuurlijk kan dreumus dan niet achter blijven en die kwam ook even kijken wat er te beleven viel. Het is echt zo’n grappig gezicht. Ze zien de bellen, ze jagen er eentje op maar zodra ze die neermeppen of happen is het weg. Je ziet ze (ja ik weet het is niet echt) kijken met een verbazende blik om vervolgens weer de volgende op te zoeken etc. etc.
Maar het leuke is om te zien hoe de twee karakters van de katten werkelijk zijn. Kruimel is echt een beetje een botte boer, wat klunsig en onhandig terwijl dreumus een echte jager is. En dat zie je dus ook in het jagen op bellen. Kruimel rent gewoon met zijn lompe lichaam op elke bel af die hij ziet en begint meteen te meppen, bij het verdwijnen schiet hij gelijk naar de volgende. Dreumus daarentegen gaat rustig op de grond liggen en kijken, en als er een zeepbel zich afzonderd van de rest gaat hij die najagen. Met natuurlijk hetzelfde resultaat als zijn broer, maar dat maakt niet uit. En als je dat tegen het licht houd van grote katachtigen is dreumus dus echt een jager. Leeuwen bijvoorbeeld jagen een groep gnoes, of wildebeesten niet op maar kijken of er een jong of gewond dier zich in de groep begeeft. Dan jagen ze de groep rustig op totdat de zieke of jonge prooi zich afzonderd van de groep en die gaan ze dan najagen. Misschien een rare vergelijking maar ik moest daar wel aandenken.
Anyhoe het is gewoon grappig om de twee heren in actie te zien. Ze spelen niet zo graag meer maar dit vinden ze toch wel heel erg leuk 🙂
