Gejuich, teleurstelling, gejuich en nog meer gejuich. In het kort samengevat hoe gisteren in Amsterdam de wedstrijd werd beleefd. Iedereen was in het Oranje, iedereen was in opperbeste stemming en iedereen was onder invloed van Alcohol. Want als er iets goed is tegen de crisis is het zo’n WK toernooi wel. Er is de afgelopen jaren nog nooit zoveel omzet in de supermarkten gedraaid als de afgelopen weken. Nog nooit zaten de bussen zo vol richting Amsterdam en nog nooit zag je zoveel fans op straat in het oranje als nu. Ik sta met mijn baco bij een cafe met een paar vrienden te kijken, te analyseren, de bondscoach uit te hangen en er word vooral veel gelachen en oeehhhh en ahh’s geroepen. Iedereen voelt zich eender. Hollander, turk, Marokkaan, Portugees, duitsers en ook de engelsen stonden gebroederlijk naast elkaar om ons team aan te moedigen.
Bij het eerste doelpunt gingen de geldbuidels open en bij de tweede werd er stiller op straat. Iedereen staat gespannen te kijken. Iedereen staat te hopen, mee te leven met onze jongens zo ver weg. De een schiet snel een gebed, een ander slaat een kruis. Weer iemand anders gaat met zijn hoofd tussen zijn benen zitten omdat de spanning hem te groot wordt. Er wordt gepraat over het wel of geen fout was van Stekelenburg. De meeste zeggen, wat een eikel. Anderen (waaronder ik) zeggen, hij kon hem niet zien uitkomen en het is een rare bal die rare sprongen maakt. De spanning wordt groter. Gaan wij het meemaken. We realiseren allemaal dat dit maar eens in je leven gebeurt. Dat je dit maar eens in je leven mee kan maken. Dat zo’n klein land, die totaal niet als favoriet werd gezien zover in het WK kan komen. We praten erover. Wat als we niet doorgaan gaan we dan kijken. En als we wel doorgaan bij wie gaan we dan kijken, en waar. De ene roept als we winnen ben ik maandag vrij, ik kan toch niet meer op mijn benen staan. Ik draai me om om dit te beamen en dan hoor ik het. Er wordt gescoord. Ook al zat je niet achter de buis of stond je zoals ik even niet op te letten. Amsterdam ontplofte. Amsterdam ging uit zijn dak. Amsterdam schudde op zijn grondvesten. Bij de ene kroeg wordt het “we zijn erbij en dat is prima” ingezet. Bij ons vooral gejuich gevolgd door “Kampioenen”. Het is fantastisch. Iedereen is vriend van elkaar, iedereen mag elkaar. Er is geen strijd, er is geen spanning tussen groepen. Politiek, crisis en alle ellende in de wereld wordt even vergeten. In die paar momenten van extase proef ik even het geluk van vrede. Ik denk dat als er ooit vrede komt tussen de mensen het zo moet voelen.
Iedereen is even bekomen. De gezichten lachen, de gezichten grijnzen. Mensen willen alleen maar elkaar vertellen hoe mooi en hoe terecht het doelpunt was. Wij zijn beter, wij moeten winnen want wij zijn de echte wereld kampioen. En dan nog een doelpunt. Amsterdam ontploft wederom, het gezang en gebral zwelt weer aan. Duizenden mensen die bij elkaar bijeengekomen zijn omhelzen elkaar, zingen elkaar toe, zingen met elkaar mee. En eigenlijk vraag ik me af waarom. Voor 11 man op een veld die achter een bal aanlopen? En als ze hem hebben schoppen ze hem weer weg. Maar het gaat om meer. Het gaat om eenheid, saamhorigheid en vooral gezelligheid. Even de ellende vergeten om je heen en even trots zijn op ons land. Ik zet het van me af en ik feest mee met de meute die steeds groter wordt.
Dan een doelpunt tegen maar we hebben nog maar weinig tijd dus dit geven we niet weg. Nog 10 seconden, iedereen telt af of houdt zijn adem in. 20 seconden later gaat er een fluitsignaal en iedereen begint te dansen en te springen. Vreugde en extase zijn alom te voelen. Maar dan zien we het, van Bommel krijgt een gele kaart. Waarom, is niet duidelijk. Er is zoveel herrie dat we het commentaar niet kunnen horen. We geloven het niet, het is afgelopen uit laat het stoppen. De scheids laat doorspelen tot groot ongenoegen van het publiek. De scheids die goed floot maakt de kapitale fout om in totaal 5 minuten blessure tijd te rekenen terwijl er maar 3 aangekondigd waren. Niemand weet waarom, er wordt gemorreld en gescholden. De scheids heeft blijkbaar last van vreselijke ziektes waarvan hij waarschijnlijk het bestaan niet wist in Oezbekistan. Na nog een spannende minuut is het dan zover. Amsterdam lacht, huilt, jankt, drinkt, springt en danst. Het is niet te geloven maar onze jongens hebben het geflikt. Het was spannend maar we worden wereldkampioen daar zijn we allen van overtuigd.
We zijn door……..
