Moeders wat is het heet….

Dat was ooit de titel van een televisie serie over een paar militairen in India die de gekste dingen deden. Maar oh wat moet ik daar aan denken als ik dit weer in Nederland weer eens meemaak. In de serie kon niets normaal gaan en zo is het met het weer in Nederland ook. Zo is het wat koud, regenachtig weer en een week later is het zo ziedend heet dat het zweet je al in de bilnaad loopt als je naar koelkast gaat om iets verkoelends te pakken. Sterker nog met dit weer is de gedachten er al aan vermoeiend.

En dan denk ik wat ben ik toch weer een typische Hollander altijd maar klagen. Is het te koud dan zeur je en als het te warm is zeur je ook. Het zit in onze genen zeggen ze dan, of je wordt door de maatschappij zo gevormd. Bullshit kan ik je vertellen. Het is gewoon zo dat wij in dit land ook geen normaal weer kunnen hebben. De winters zijn lekker koud wat ik niet erg vindt, de lentes vrij goed qua temperatuur maar erg nat. En de zomers zijn erg warm, maar dat is niet het ergste van alles. Het is die verdomde benauwdheid die het allemaal zo erg maakt. Gelijk het drukkende van de vochtigheid die me niet laat slapen en het vooral ‘s nachts niet afkoelen waar ik een probleem mee heb. Ik slaap al slecht, ik kan slecht tegen hitten en die combinatie is gewoon vreselijk voor mij. Lekker zeuren, maar het is en blijft een feit. Ik heb een koel apparaat op mijn kamer staan die de temperatuur aangenaam maakt, maar die kan niets doen tegen de vochtigheid. Als ik me alleen al omdraai in mijn mandje ben ik al klam van het zweet en ik slaap er gewoon niet van.

Dit jaar toch maar weer eens kijken naar een airco, zo’n mobiele. Even dat ding aanzetten een uur voordat je naar bed gaat moet genoeg zijn voor veel slaap plezier. Voor vannacht komt het te laat en slaap ik maar beneden denk ik want ik moet morgen weer aan het werk. Beneden staat een beetje wind wat de vochtigheid doet dalen. Gelukkig maar en met het tikken van de klok die op mijn hypnotiserend werkt zal het vast wel goed komen :). Eigenlijk zoals het in de tv serie moeders wat is het heet ook altijd al zo was. Het ging mega fout, er gebeurde de extreemste dingen maar het kwam altijd goed. En nu maar fijn proberen te slapen.

Zo… en nu eerst werk

Jaaahhh,

Eindelijk weer eens aan het werk. Na maanden stil te hebben gezeten eindelijk weer eens werk. Het is gewoon letterlijk hollen of stilstaan op dit moment in de business. Eerst word ik overal afgewezen samen met mijn medewerker en dan op 1 dag krijg je drie opdrachten voor je kiezen die allemaal binnen 1 week beginnen. Maar goed ik kan eindelijk weer lekker aan het werk, en het zal u misschien vreemd in de oren klinken ik heb er zin in.

En helemaal vreemd is dat ik naar de opdracht ga waar ik ruim 1 maand geleden weg moest omdat het project leidende bedrijfĀ  (zal geen namen noemen) elke externe eruit werkte omdat iedereen vervangen moest worden door interne. Dat heeft blijkbaar niet gewerkt want ik mag gelijk tot 10 september terug komen. Een pak van mijn hart. Ook mijn collega gaat weer op zijn stekkie in Leeuwarden beginnen waar ook hij ruim 1 maand geleden weg moest. Ik ben dus heel benieuwd wat er in de tussentijd gebeurt is. Ik denk niet heel veel want als je zomaar 8 mensen eruit haalt binnen 1 week en blijkbaar niet genoeg mankracht voor terug zet, heb je en hou je gewoon een probleem.

Ik ga lekker werken, wist niet dat ik dat ooit nog eens zou zeggen. Maar elke dag weer een ritme, elke dag weer op dezelfde tijden op. En elke dag in de file šŸ™ dat is weer even jammer maar ach het brengt geld in het laatje en dat is hard nodig.

Ik sluit af met een YIPPPPPIIIIIEEEEEEEEE

Holland, holland

Eindelijk,

Vandaag gaat het dan gebeuren, Nederland speelt zijn eerste wedstrijd tegen Denemarken en ik heb er zin in. Na maanden van wachten is het dan eindelijk zover. De oranje spullen mogen weer van zolder gehaald worden, je mag je weer in het oranje steken zonder dat mensen je chauvinistisch vinden. Alle verschillen tussen de verschillende eredivisie clubs worden tijdelijk een wapenstilstand aangeroepen en iedereen voelt zich weer een. Heerlijk!.

Ik was net even in het dorp en je zag al veel mensen zich opmaken om naar de stad te gaan om bij de vele cafe’s het evenement te gaan bekijken. Wekenlang is er gespeculeerd over wie waar speelt op het veld. We gaan winnen. We worden wereld kampioen. We hebben de beste spelers van de wereld. De commercie hebben zich erop gestort, je wordt letterlijk dood gegooid met armbandjes, beessies, vuvuzela’s en alles wat je nog meer kan vinden. De meest leuke vind ik het energie shirt van de Nuon die van zwart in oranje veranderd als je je druk maakt. De meest gehate door mij is de pletter pet van Heiniken. Na geweldige dingen als de toeterpet en de trompet komen ze nu met een vermaakte valhelm (pletter pet in het zuid afrikaans) waar ze een stomme toeter opgezet hebben.

En dan is het straks zover de eerste wedstrijd die wij gaan winnen of die zij gaan verliezen. Want dat is altijd vreemd. Zodra het goed gaat zijn we de winnaar, maar als het fout gaat hebben zij het gedaan. Hoezo verandert dat. Willen we niet bij een slecht spelend team horen. Willen we ons niet associĆ«ren met ons team zodra het even minder gaat? Wat is dat toch, wat is er gebeurt met het spreekwoord “Samen uit, Samen thuis”.

Ik zeg. We kunnen of we kunnen verliezen en daar blijf ik bij. Veel mensen hebben een hekel aan deze periode. Ik vind het geweldig dat zo’n simpel spelletje miljoenen mensen in Nederland bezig kunnen houden. Een paar weken om de twee jaar tonen wij onze saamhorigheid. In die paar weken is iedereen anders. Aardiger, opener, vriendelijker. Strijdbijlen worden begraven. Iedereen hoort er gewoon bij en niemand valt buiten de boot zolang je maar voor Nederland bent. Heerlijk ik wou dat er zo’n evenement vaker gehouden werd, dan heb ik een klein beetje het idee dat we nog echt een natie zijn.

Michiel

Ik wil slapen

Tjemig wat een nacht. Hoezo klam en warm en broeierig. Heb vannacht geen oog dicht gedaan door het vieze klamme weer. Het was niet zo warm maar alles was in huis vochtig, alles. Het werd weer zo’n nacht ik wist het gewoon. Gisteravond heerlijk alle debatten over de 2e kamer formatie gevolgd en daarna nog even een spelletje gespeeld. Ik denk dat ik rond half 1 in mijn bed lag. Nog even wat lezen in mijn autoweekje en dan slapen. Draaien, verliggen, zweet afdruipen, naar het toilet gaan. Nog even douchen om af te koelen. Meer draaien, meer lezen, meer met de kat knuffelen. Naar beneden en wat tv kijken. Wat drinken, weer het bed in. Draaien en woelen. Boven de dekens, onder de denks tussen de dekens. Beneden in de bank gaan liggen, boven in de bank gaan liggen. Op de klok kijken. Draaien, woelen en nog meer draaien. Het getjilp van de vogels beluisteren, de eerste lichtstralen verwelkomen of vervloeken. Meer getjilp, meer gedraai weer op de klok kijken. Denken dat mijn vriendin nu haar bed uitgaat om zich op te maken voor werk. Weer draaien en woelen.

Nou dan er maar uit. Even wat in de was gedaan gedouched en toen uiteindelijk beneden op de bank even een uurtje geslapen in de morgen. Zucht wat vreselijk. 1 uur slaap en ik ben ook niet echt vrolijk. Dan maar even boodschappen doen voor morgen, want dan heb ik een bedrijfsuitje. Mensen die je kwaad aankijken. Mensen die rare vragen stellen of je afsnauwen omdat je vergeten bent om de bananen te wegen. Ik trek het niet. Ik ga naar huis, ik wil naar huis, ik wil slapen. Gewoon lekker slapen, altijd kunnen slapen. Het is iets wat ik niet mee heb gekregen genetisch.

*zucht*. Vanavond maar weer een poging…..