En toen was er rust

Het is even geleden dat ik iets gepost heb. Heb het nogal druk gehad, en zo langzamerhand begin ik mezelf voorbij te lopen. Alleen maar werken, dingen regelen, slecht slapen en vooral piekeren over de keuzes die je moet maken als baas van een bedrijf kosten nogal veel energie. Maar gelukkig heb ik een keer in de zoveel tijd een rust moment.

En die was gelukkig gisteren (wo, 1 sept.) en inderdaad dan kom ik even helemaal bij. Ik ging samen met Sieds (nee geen rare dingen denken nu) naar de sauna. Of zoals de Juppen het zeggen, aar de Spa of Welness center. Ik noem het de slaap dag, een beetje de hele dag in je blote leuter rondlopen. Sauna in, sauna uit. Bubbelen, kruidenbadje nemen. Peukie roken, boekje lezen. Wat eten, wat drinken. Stoombadje, zwemmen ahhhhhh heerlijk. Lekker ontspannen, geen gezeur aan je hoofd. Geen telefoon die afgaat (die mogen namelijk niet mee omdat je foto’s kan maken oid) en geen klant of collega die aan je kop zeurt. Heerlijk gewoon, ik kom daar echt van bij.

En het allermooiste van zo’n dag is het feit wat me altijd weer opvalt. Iedereen is hetzelfde. Nouja niet qua karakter, maar iedereen is qua lichaam op zo’n dag gewoon hetzelfde. En voor mensen die nu een wenkbrauw optrekken, ja natuurlijk kijk je. Natuurlijk kijk je als een knappe dame de sauna binnenkomt en ze gaat vrij wijdbeens tegenover je zitten. En je kan het wel ontkennen (er zijn saunagangers die dat doen) maar dat is natuurlijk onzin. Maar wat mij altijd opvalt is dat het niet opwindend is. Je ziet alles, en de lol is er een beetje vanaf. Het is spannender, en sensueler om een mooie vrouw (of voor de dames, een mooie man natuurlijk) te zien die mooi of strak of stoer of uitdagend gekleed is. Dan kan je nog een beetje fantaseren zeg maar. Maar als iedereen zo naakt rondloopt, valt het niet echt op. Misschien ook omdat de ambiance er niet naar is hoor, maar toch iedereen zie je kijken maar niemand zie je opgewonden worden of raar reageren. Je bent daar echt zoals je bent, naakt voor iedereen. En niemand zal er een opmerking durven te maken. Want dat is A) niet nodig B) ongepast en C) een reden voor de directie om je eruit te zetten.

Mijn dag was weer goed. Uitgerust ben ik thuis gekomen, 45,- pecunia armer en weer een hoop energie rijker. Ik kan niet wachten tot de volgende keer!

Post to Twitter Tweet dit bericht

De man van de postkar

Het is misschien een beetje rare titel, de man van de postkar maar iedereen die in een middel tot groot bedrijf werkt weet denk ik wel wat ik bedoel. Ik heb in mijn carrière (tja als je het zo mag noemen) in veel verschillende bedrijven gewerkt van verschillende grootte en ik heb gemerkt dat bijna elk middel groot tot grote organisatie de man van de postkar heeft. En bedoel ik op die man, die trouw de rondjes loopt in het pand. Die man die iedereen kent. Die man die met verve de post aan je geeft, je begroet en altijd in is voor een praatje. Die man die vaak 25 tot 30 jaar hetzelfde rondje loopt. Die man die alle reorganisaties overleefd, alle ontslag rondes weerstaat. Het gaat om die man die niets ambieert want hij heeft weinig ambitie. Hij weet dat hij geen ambitie heeft, en vindt dat prima. Het is die man die altijd bijna alles weet van wat er in het bedrijf zich afspeelt. Het is die man, die simpele man. De man die nergens anders aan de bak komt, op geen enkele andere vacant kan reageren. Die man is namelijk vaak geestelijk gehandicapt.

Nou dat vind ik misschien even een te groot woord maar ze zijn vaak wat simpel. Niet helemaal 100% om het zo maar even te zeggen, maar vaak zo aardig en zo meegaand. Bij DHV waar ik ruim 2 jaar gewerkt hebt hadden we Daniel. Daniel kende iedereen, wist iedereen te vinden. Hij groette je, was altijd vrolijk en gaf de werkvloer altijd net even een beetje meer cachet. Het klinkt misschien raar, maar veel medewerkers om mij heen keken altijd een beetje naar hem uit. Niet alleen omdat hij de nodige post ed. verzorgde maar gewoon omdat hij altijd vrolijk was. Hij was denk ik een jaar of 35, een blonde vlas op zijn hoofd, rond gezicht beetje stevig maar altijd vrolijk. Hij kende ook iedereen, wilde altijd een praatje maken. Helaas kwam je meestal nooit verder dan het weer, of hoe het met zijn moeder was maar de intentie. De intentie was er. Als je een beetje down was, of een moeilijk gesprek had gehad en je liep over de gang. Kwam je hem vaak tegen, want hij was altijd aan de wandel. En op een een of andere manier werd ik persoonlijk altijd een beetje vrolijk als ik hem dan zag. Niets leek meer echt er toe te doen.

Misschien ben ik week hoor dat zou natuurlijk gewoon kunnen, maar als ik dan het zo druk in mijn hoofd had en hem zag. Dacht ik altijd hetzelfde. Niet van het kan nog slechter, of ben blij dat ik dat niet heb. Maar meer, zo zie je dat er voor iedereen een plekje is op deze wereld. Je hoeft je niet zo druk te maken, je hoeft niet zoveel ambitie te hebben. Met iedereen komt het goed, en voor iedereen is er altijd wel iets te doen. Ik groette hem dan hartelijk en hij groette hartelijk terug met zijn bekende glimlach en even was alles sereen.

Ook hier bij de Aegon waar ik nu zit heb je de man van de kar. Ik ken hem niet maar zie hem wel af en toe rondlopen. Altijd lachend en een praatje makend. En ook een beetje simpel. Ik liep laatst langs en hij vertelde aan iemand (die het waarschijnlijk al vaker had gehoord aan de reactie te zien) dat hij hier al 35 jaar werkte. 35 jaar!!! Dat is lang, voor dezelfde functie. In deze jagende maatschappij ben je het bijna verplicht om na een aantal jaar toch weer van job te switchen. Maar 35 jaar op dezelfde plek. Wow, respect. En hij was nog steeds happy.

Misschien valt er nog wat van te leren. Misschien denk ik ooit, terug aan de man van de kar als ik weer mezelf te druk maak. En kan ik alles op hun manier relativeren. Maar ik vraag u, mocht u de volgende keer de man met de kar tegenkomen. Denk dan eens, wat is het mooi om zijn leven te hebben.

Post to Twitter Tweet dit bericht

Soms heb je dat

Soms heb je dat. Tenminste ik heb dat in ieder geval wel. Ik heb al eens verteld over het bed drama wat ik heb gehad. Ik wilde een nieuwe bed, kocht vanwege mijn rug een m-line. Die beviel niet. Kocht toen een dure Pullman, die beviel ook niet maar kon ik niet terug brengen en nu slaap ik op een simpel Ikea matrasje wat heel goed bevalt.

Maar nu heb ik begin dit jaar een mooi bed ombouw gekocht bij Goosens wonen. We hadden alle maten opgemeten en hij zou precies passen. Maar ja dan wordt hij geleverd, bouwen ze hem op en dan blijken de maten niet helemaal te kloppen, de deur kon niet dicht, je moest er langs schuivelen en ik stoote om de haverklap met been aan de hoeken. De afgelopen paar weken begon mijn matras een beetje te verzakken en gisterochtend zakte ik een volledige centimeter weg. Ruk daar moet dus ergens iets onder gezet worden. Dus ik haalde mijn matrassen eraf, haalde de latten bodems eraf, stootte nogmaals mijn been, moest het halve bed opschuiven kon vervolgens de deur niet uit en toen was ik het zat. Dit was de druppel, jammer dan dan maar geen mooi groot bed van een merk. Jammer dan ik was er zo klaar mee.

Dus naar de Ikea website gegaan en heb een mooi bed uitgezocht de Malm, jawel een heuse rasechte malm. Met bijhorende bedtafeltjes was het een mooi prijsje. Maar ja als ik iets in mijn kop heb zitten, moet het ook meteen en wel nu. Dus ik ben in de auto gesprongen en ben naar de Ikea gereden. Natuurlijk niet even nagedacht over het vervoeren van het geheel, maar ik was er zo klaar mee en zo sacho. Nouja aangekomen daar, de auto geparkeerd en snel naar de slaap afdeling. Het bed leek precies op het bed dat ik had voordat het hele debakel begon, alleen een ander hoofdbord maar voor de rest krek eender. De nachtkastjes zager er goed uit, en ik moest alleen nog even de kleur bepalen. Ik had mijn vriendin al gebeld voor advies maar die moest alleen maar lachen en zei, doe eens gek. Dus ik heb voor een Wit eiken gekozen, dat lijkt een klein beetje op de meubels die ik beneden heb staan dus die maar meenemen. Kijk ik met de aardige dame mee op haar scherm zie ik dat het spul 51kg zwaar is en dat de doos 206 x 78 cm groot is. Ai daar had ik niet over nagedacht. Maar goed het zou moeten passen, alleen die 51kg is best veel. Okay even kijken of Twits kan helpen want dat gaat mij alleen nooit lukken. Ik richting de kassa en Twits gebeld, en die kon gelukkig nou dat scheelt al. De spulletjes gepakt, tenminste de helft want de rest krijg ik bij het distributie centrum, en richting de kassa. Betaald, ingeladen en op naar het distributie centrum.

Daar aangekomen, de sacho meneer achter de balie mijn papiertje gegeven en gevraagd of iemand even kon helpen. Een duistere blik vertelde mij dat iemand anders wel even kon helpen. Na 10 minuten komt er niet 1 doos aanzetten maar drie :(. Chips hoe gaan we dat nu doen. De aardige jongen zei, waar moet het in en liep al naar de klaarstaande bus toe. Toen ik vertelde dat het in mijn seat leon moest, moest hij even lachen. Ik keek hem beteuterd aan en maakte nog een excuus van, tja als je denkt 2 meter bij 78cm lijkt het nog zo groot, maar het was gewoon overduidelijk dat ik gewoon te impulsief was geweest. Nouja alles plat, stoel naar voren en een beetje rotzooien en doen. 5 minuten later waren alle deuren dicht, de ramen nog heel en mijn klep kon ook nog net dicht. Ik bedankte de jongen, stak nog even een cigaret op en wilde vervolgens instappen.

Wahhahahaha nouja de spullen waren dan wel binnen, maar ikzelf nog niet. Ik heb me er in moeten wurmen, maar in een bepaalde houding kon ik er net in. Pfewww, een vrolijke voorbijganger riep nog naar me, “Moet ik anders even een schoenlepel regelen” waarna ik weer moest lachen hoe stom ik eigenlijk was geweest. Nou auto starten en schakelen maar. En op dat moment was ik weer zo ongelooflijk blij met mijn automaat. Want als ik had moeten schakelen, dat was gewoon onmogelijk geweest. Ik kon hem net in zijn D te zetten en ik kon weer verder. Wat een geluk, wie wil er nou zonder een automaat, inschakelen en gaan. Als ik nu een handbak had gehad had ik echt een doos moeten laten staan, maar nee dat hoefde niet. Soms heb je dat, een geluk bij een ongelukje en ik kwam 15 minuten later weer veilig aan thuis en dat dankzij mijn auto met automaat. Ha wie zegt dat je in een kleine hatchback zoals een Leon niet zoveel kan vervoeren kan ik rustig vertellen dat ik een compleet bed met matrassen in heb vervoerd. Okay wel in 3x maar toch alles past erin. Maar toch de volgende keer de station van Pa ff lenen want dat was wel een stuk gemakkelijker geweest. Ik stapte ook met pijn in mijn schouder uit de auto maar ach het is de moeite waar geweest.

2 uur later hadden we het bed weer helemaal in elkaar (ik ben Ikea Master) en dat met tussenpozen van roken dus redelijk snel voor een bed en twee nachtkastjes, monter en ook het bed weer opmaken. En het scheelt enorm, wat een ruimte heb ik. Dit bed is gemeten namelijk 43cm smaller in de breeedte en 22cm korter in de lengte. Dat lijkt niet veel, maar geloof me dat is het wel als je kamer niet al te groot is. Ik kan normaal langs mijn bed naar mijn slaapplek lopen en mijn eigen nachtkastje kan ik nu ook gebruiken, want bij de oude stond hij schuin zodat het laatje niet open kon anders kon de deur niet open of dicht. Weet je wat hier even een foto om te laten zien hoe het eruit ziet :).

Foto is met de iphone gemaakt dus niet de beste kwaliteit maar aahhhhhh wat een verbetering :). Met dank aan twits bij deze. Ik heb alleen nog maar een probleem over.

Wie wil er een groot 2 persoons bed kopen?

Post to Twitter Tweet dit bericht

Het grote begroetings spel

Jaaah dames en heren en welkom bij het grote begroeting spel. Het zou zomaar een openingszin kunnen zijn van een net te enthousiaste presentator. Ik verbaas me af en toe hoe mensen elkaar begroeten en bedoel ik niet iets van straattaal of ander sleng maar gewoon mensen in het bedrijfsleven. Het viel me vanmiddag in eens op. We stonden te roken buiten en er kwamen wat mensen die elkaar kenden elkaar tegen. Man 1, hey mark hoe is het. Mark, ja naar omstandigheden goed. Naar omstandigheden goed, wat is dat voor een antwoord. Welke omstandigheden zijn er dan dat het maar net goed gaat. En hoezo naar omstandigheden. Als er iets aan de hand is met je leven, je ligt in een scheiding, je vader is net overleden of je lijdt aan een ziekte, dan gaat het toch gewoon klote. Of is het rotweer van de dag, de omstandigheid, of heb je slecht geslapen? Wat voor omstandigheden kunnen er zijn die net niet erg genoeg zijn dat het toch goed is, maar dat je toch de noodzaak ziet dat even te vermelden.

Het is gewoon een schreeuw om aandacht. Je hoopt dat als je dat zegt dat mensen aan je gaan vragen, goh wat zijn dan “de” omstandigheden. Maar blijkbaar is het algemeen bekend wat de omstandigheden zijn, wat Man 1 reageerde gewoon met “Nou prima toch”. Wat is dat voor een antwoord. Nou prima toch. Als iemand tegen je zegt dat het goed gaat, dan moet je blij zijn voor diegene toch? Nee, nou prima toch dat is echt een antwoord waar je wat aan hebt. Ik vind het net zo vaag als naar omstandigheden goed. Raar verhaal.

Maar het kan gewoon nog gekker in mijn ogen. 2 minuten later komen weer twee mensen elkaar tegen. Man 1 (ja het was weer een man), hey hoe gaat het met je. Man 2, ja prima, ik mag niet klagen. He, ja prima ik mag niet klagen. Waarom als het prima met je gaat zou je uberhaupt willen klagen. Ja prima, ik mag niet klagen, nou doe dat dan ook gewoon niet. Want eigenlijk is het, ik mag niet klagen al geklaag genoeg. Want eigenlijk zeg je dat je niet kan klagen omdat het prima gaat en je dat eigenlijk best wel zou willen. Ik mag niet klagen wat een antwoord. Eigenlijk ook weer een schreeuw om aandacht, want ik mag niet klagen vraagt gewoon om een hoezo? Maar nee wat was het antwoord, Nou top. Wahhahahaha ik moest zo lachen van binnen. Nou top. Is echt een juppen antwoord. Nou top man!. Hoezo nou top, waarom niet gewoon een antwoord als nou goed om te horen of, ik ben blij omdat te horen. Merkte die man ook dat het ik mag niet klagen, het begin zou kunnen worden van toch klagen? Is dat de manier waarop je dan iemand afkapt? Ik vind het zo een ongelooflijk ongeïnteresseerd antwoord.

Het is meer een formaliteit geworden heb ik het idee. Je wilt mekaar toch begroeten, maar het interesseert je eigenlijk geen hol wat de ander vermeld. Ik denk dat als die man had geantwoord met, nou klote ik heb namelijk alvleesklier kanker, dat ook dan het antwoord was geweest nou top! Hou toch op, doe het open en eerlijk en beschouw het niet als een spelletje. Zijn mensen dan echt zo ongeïnteresseerd geworden in elkaar.? Ik moest innerlijk vreselijk lachen en hou het wel bij de meeste mensen tot een hoi, of hey schoonheid. Ik ga er in de toekomst wel meer op letten en hoop nog met mooie anekdotes te komen.

Post to Twitter Tweet dit bericht